Shakak’ın Öyküsü

“Yahudi ideolojsi” denen kavram, İsrail’in en ünlü entellektüellerinden biri olan Israel Shahak’ın Jewish History, Jewish Religion: The Weight of Three Thousand Years (Yahudi Dini, Yahudi

Tarihi: Üç Bin Yılın Ağırlığı) adlı kitabının temel temasını oluşturur.

1933′te Polonya’da doğmuş, II. Dünya Savaşı yıllarında Naziler’in kurduğu Belsen toplama kampında kalmış, 1945′te ise İsrail’e yerleşerek önce orduda sonra da kimya mühendisi olarak Kudüs İbrani Üniversitesi’nde çalışmış olan Profesör Shahak’ı ünlü kılan özelliği, “Yahudi ideolojisi” hakkındaki eleştirel  görüşleridir.

Shahak’ı bu konuda harekete geçiren süreç, 1965 yılında başlar. O yıl Kudüs sokaklarında çok ilginç bir olaya şahit olur. Bir trafik kazasıyla ağır biçimde yaralanan bir Arab’ın yakını, ambulans çağırmak için Yahudikomşusunun kapısını çalar ve telefonunu kullanmak için rica eder. Ancak günlerden Cumartesidir; yani Yahudi dinine göre her türlü iş yapmanın yasak olduğu kutsal “Shabat” günüdür. Bu nedenle kapıyı açan dindar Yahudi, yakını ölmekte olan Arab’a, “hayır” cevabını verir; çünkü evinden telefon açılmasına izin vermekle bir “iş” yapmış olacağını ve Shabat’ı ihlal edeceğini düşünmektedir. Arab’ın yalvarmaları hiç bir sonuç vermez. Gördüğü bu olay karşısında hayrete düşen Shahak, İsrail Devleti tarafından atanmış olan en yüksek dini otoriteye, Kudüs’teki Haham Mahkemesi’ne (Rabbinical Court) başvurur ve bu tür bir davranışın Yahudi dini kurallarına göre doğru olup

Bizler Entellektüel Fahişeleriz

Dünya tarihinin şu anına dek, ‘Amerika’da bağımsız basın’ diye bir şey varolmamıştır. Bunu siz de biliyorsunuz ben de..

Hiç biriniz düşündüklerinizi olduğu gibi yazmaya cesaret edemezsiniz. Bunu yapmaya kalktığınızda yazdıklarınızın basılmayacağını önceden bilirsiniz çünkü. Çalıştığım gazetede bana düşüncelerimi açıkça yazmak için değil, tersine yazmamam için haftalık bir ücret ödüyorlar. İçinizde benzer biçimde benzer ücretler alan başkaları da vardır. Düşüncelerini açıkça yazacak kadar salak olan herhangi biri, sokaklarda başka iş arıyor olacaktır. Gazetemin her hangi bir sayısında gerçek düşüncelerimi yayınlamaya kalksaydım, 24 saat dolmadan işimden atılırdım. Gazetecilerin işi; gerçeği yok etmek, düpedüz yalan söylemek, saptırmak, kötülemek, servet sahiplerine dalkavukluk etmek, kendi gündelik ekmeği uğruna yurdunu ve soyunu satmaktır. Bunu siz de biliyorsunuz ben de..

Öyleyse şimdi burada, ‘bağımsız özgür basının’ şerefine kadeh kaldırmak saçmalığı da nereden çıktı? Bizler sahnenin arkasındaki zengin adamların oyuncakları, kullarıyız. Bizler ipleri çekilince zıplayan oyuncak kuklalarız. Yeteneklerimiz, olanaklarımız ve yaşamlarımız, hepsi başkasının malı.

Bizler entelektüel fahişeleriz…”

New York Times’ın editörü, John Swinton